Eindelijk was het dan zover. Al nachtenlang hadden
leerlingen en begeleiders slecht geslapen. Zou het doorgaan? Zou de
weersvoorspelling uitkomen? Zouden we, na jaren van verregende poldersportdagen
eindelijk eens een waterig zonnetje over de akkers van De Kwakel mogen zien
schijnen. Bij het ochtendgloren en het eerste gekwetter van de vogels in de
ochtend van 16 september werd alles duidelijk…Piet P. had gelijk gekregen, het
zou een droge en zonnige dag worden.
 |
 |
Campingtenue aan, oude schoenen ondergebonden en op naar
school dus. Moeder had de broodjes extra lekker gesmeerd, want het zou een
energieverslindende dag worden. Gelukkig kon ik nog achterin de bus zitten bij
mijn matties, zodat we het gezeur van de buschauffeur, Ton of Jan, niet hoefden
te volgen. Ook het journaal van Radio 1 bleef ons bespaard, omdat de Ipod-regel
in de bus niet gold en we allemaal gezellig in ons eentje met onze eigen muziek
de lange reis naar De Kwakel konden volbrengen. Daar aangekomen was de
verdeling van de klassen snel gemaakt en konden we beginnen aan een zeskamp.
Het eerste spel bestond uit het zo hard mogelijk slaan van je tegenstander met
een zak stro, zodat hij van een paal zou vallen. De begeleider van het gebeuren
meldde dat we niet op het hoofd mochten slaan, maar dat was tegen dovemansoren
gezegd. Na enkele bloedneuzen en twee hersenschuddingen werd de eindstand
opgemaakt: we hadden verloren. Nadat we ook het bootjestouwtrekken en fiets’mderin hadden verloren, mochten we ons
aan de door moeder gesmeerde broodjes zetten. De organisatie serveerde daarbij
nog een lauwe kop thee en nog geen dertig minuten laten mochten we ons opmaken
voor de poldersurvival.
 |
 |
In eerste instantie lukte het een ieder op droog over de
slootjes te komen. De slimste leerlingen van de groep grepen telkenmale de kans
om via bruggetjes de overkant te bereiken, terwijl de doeners zich via
touwbruggen, hindernisbanen en vlotten naar de overkant begaven. Uiteindelijk
hebben toch een of twee klasgenoten alle overtochten droog weten te behalen en
zij kregen dan ook een staande ovatie met extra geloei van de aanwezig koeien,
die vol ongeloof, al herkauwend naar de capriolen van de 13- tot 14-jarigen
hadden staan kijken, terwijl ze het opgegeten gras in bruine vorm in het
weiland verspreidden.
De douche was lekker warm, de schone kleren zaten heerlijk
en Ton of Jan waren mooi op tijd om het hele zootje weer naar Hoofddorp te
brengen. Moeders broodjes hadden hun werk gedaan en aangekomen te Hoofddorp,
tranen in de ogen bij het afscheid van beide buschauffeurs, zijn de leerlingen
op eigen wijze richting het weekend getreden.
Kortom, een prachtdag!
Mentoren en leerlingen 2A, 2B en 2C
|
2012-05_u4energy.eu.pdf
